اینترنتنامه انتقادی-فکاهی زابغر

ترکاندیم!

زابغر ۲۴ ستونه

افتتاح شدیم!

 

در ِ اینجا را تخته کردیم!

دیگه این غوزک پا، یاری رفتن نداره

لبهای خشکیدم، طنزی واسه گفتن نداره

اگرم طنزی بگیم، طنز ما خوندن نداره

حال ما خیلی خرابه، خالی بستن نداره!

آری! تیتر چنین می گوید: در اینجا را تخته کردیم!... باور بفرمایید این روزها حالمان چندان خوش نیست. باید دیگر رفت... پیش از آنیکه موجبات مسرت و یا ناراحتی شما را فراهم سازم، باید خاطرنشان سازم: گرچه در ِ اینجا را تخته کردیم ولی این دلیل نمی شود که در ِ جای دیگری را به منظور زابغر زدن باز نکنیم!! به قول شاعر:

که من گر ز حکمت ببندم دری         به زحمت گشایم در دیگری!!

اگر بار گران بودیم، رفتیم    خالی بستم بابا جون ما که هستیم!!

لذا بدین وسیله به اطلاع کلیه مخاطبان محترم (و به ویژه غیرمحترم) می رسانم که درب جدید یعنی سایت اینترنتی «زابغر» به نشانی www.zabghar.com ، به زودیِ زود گشایش خواهد یافت. امید است هموطنان عزیز در طول این مدت کوتاه مجدداً از کمبود انتقادات ننالند و مطمئن باشند که ما به زودی به سراغ ایشان خواهیم آمد!

در پایان فرصت را غنیمت شمرده و به تفصیل «زابغر»های آینده، تحلیل مختصر «زابغر»های پیشین می پردازم؛ (ادامه مطلب را ببینید)

مسابقه‌ی مرثیه سرایی

(پیرو استعفای دکتر جعفری)

پیرو استعفای دکتر جعفری (ریاست دانشکده خبر) و با مشاهده ی اینکه دانشجویان دانشکده خبر دست به سینه نشسته و مرثیه می سرایند: طی درج نامه ای سرگشاده در وبلاگ ایشان و وبلاگ اینجانب، دانشجویان دانشکده را دعوت به شرکت در مسابقه ای پویا و هیجان انگیز می نمایم.

هدف از این مسابقه، گردآوری و حمایت از شعارها و اشعار دانشجویان دانشکده خبر در همدردی و یا اعتراض به استعفای آن رئیس فقید و انتخاب بهترین آن اشعار می باشد.

به نظر می رسد که دانشجویان دانشکده هرچند دانشجو هستند، ولی در شعار دادن و مرثیه گویی استاد بوده و از هرگونه اقدام عملی احتراز می نمایند!

بسمه تعالی

جناب آقای دکتر جعفری، ریاست سابق محترم دانشکده خبر

بعد از سلام عرض می شود:

نظر به اینکه استعفای حضرت عالی فرصت مناسبی را جهت بروز استعدادهای نهان و آشکار دانشجویان محترم دانشکده خبر به وجود آورده است؛ بدین وسیله از تمامی علاقه مندان، به ویژه دانشجویان دانشکده دعوت به عمل می آید که در مسابقه شعر و مرثیه سرایی "کوچ آهنگین او"، حول محور استعفای نابهنگام حضرت عالی  حضور به عمل رسانده و قطعات خود را حداکثر تا تاریخ انتصاب رئیس جدید برای ما ارسال نمایند.

همچنین به افرادی که قادر به سرودن شعر حتی از نوع «سفید» نمی باشند، این فرصت داده می شود تا با گریه های متدوام و قشنگ و یا کلمات قصار از جمله «خیلی ناراحتم»، «وقتی که رفت، می خندید»، «دیگه تنها شدم» و ... در این مسابقه شرکت کنند.

ضمناً حضور دانشجویان خاطی، نظیر «خانم ناهید» که با انتقادات خود از وضعیت فعلی، موجب تشویش اذهان شاعرانه‌ی دانشجویان دانشکده خبر و بروز اغتشاش در این مسابقات می شوند، ممنوع می باشد.

در پایان از دکتر عزیزمان که این فرصت را برای دانشجویان فراهم کرده است، صمیمانه سپاسگذارم.

(طنزنویس)

اما در پاسخ به این پرسش آقای دکتر جعفری که پرسیده اند: «آیا سپیدار (وبلاگ ایشان) هم می تواند در این مسابقه شرکت کند» باید بگوییم که چنانچه فقط شعرهایشان در حد شعار بوده و به عمل تبدیل نشود، می توانند در این مسابقه شرکت کنند.

نحوه داوری به گونه ایست که به مهمل ترین، بدبینانه ترین و حزن انگیزترین شعر، جایزه نفیسی اهدا خواهد شد. در ضمن کلیه دانشجویان از جایزه "رئیس جدید" و تبعات آن به زودی بهره مند خواهند شد.

در پایان به دلیل حجم زیاد اشعار دریافتی، تنها موفق به درج چند نمونه از اشعار دریافتی که فاقد غلطهای املایی بودند شدیم (برای خواندن اشعار مربوطه، کافی است بر روی ادامه مطلب کلیک کنید).

وزیر و این همه تزویر؟!

(در حاشیه‌ی کلاهبرداری بیش از 150 میلیارد تومانی وزارت راه)

روزگار غریبی ست ملوس!

(در حاشیه عقیم سازی گربه های تهران)

طبق معمول به دلایل مختلف، این بار به دلیل درگیر بودن برای ثبت سایت اینترنتی www.zabghar.com و همکاری با شرکای تنبل تر از خویش غایب بودم. ضمن اعلام آمادگی سایت زابغر دات کام در طول چند هفته دیگر، آمادگی خود را برای زدن زابغر جدید پیرامون موضوع عقیم سازی گربه های تهران  اعلام می دارم! [برای خواندن خبر مربوطه، اینجا را کلیک کنید]. ضمناً از خواننده ناشناسی که در نظرات زابغر قبلی، این موضوع را مطرح کرده بود، تشکر می کنم.

دیروز وقتی به خونه رسیدم، دیدم یه موش که به دهنش یه کاغذه تو تله موش ما گیر کرده! اولش خیال کردم داشته کاغذ رو می جویده. ولی بعد که کاغذ رو وا کردم و شروع کردم به خوندن، متأثر شده و اشک در چشمانم حلقه زد. لذا به مداوای این موش پرداخته؛ گذاشتم تا به راه خودش ادامه بده و نامه رو به صاحبش برسونه.

به دلایلی بر آن شدم تا شما را نیز از محتویات این نامه عاشقانه تراژدی آگاه سازم، لذا نامه مزبور را عیناً برای شما خوانندگان نقل می کنم:

ملوس عزیزم سلام؛ ماچ! امیدوارم حال تو و توله هایمان خوب و دماغتان چاق باشد. آب و هوای شهرستان چه جور است؟ اونجا هم انجمن حمایت از حیوانات دست به ناموس گربه ها دراز کرده است یا خیر؟

از اونجا که گربه های پستچی همه از ترس توی سوراخ موش قایم شدن، این نامه رو «موشی» که از هفت دولت آزاده و هیچ کس بهش کاری نداره، برات میاره و امیدوارم به دستت برسه.

چندی است که از شما بی خبرم، باید مرا ببخشی. با وجود اینکه قول داده بودم که همین روزها دست تو و توله هایمان را بگیرم و بیاورم شهر باید چند وقت دیگر صبر کنید تا اوضاع مساعد شود.

ملوس جان قهر نکن... درسته که همین چند وقت پیش می گفتم بهت: «ملوس جونم، بهار میاد... کمبزه با خیار میاد»؛ ولی با این که بهار شده هوا پس است و اصلا بهاری نیست!

امروز سومین روز متوالی است که من از ترس مأمورین شریف شهرداری توی یه سوراخ موش تنگ قایم شده ام. شکمم مرتباً قارقار می کند. خبرها حاکی از آن است که خپل، زرنگ، خالخال پشمی و ننه قمر گیر مأمورین افتاده و به زودی عقیم و ناکار می شن! هرروز موشها با دهن کجی از جلوم رژه می رن و ناکسها شستشان را به علامت های بسیار بد به من حواله می دهند! میدونم هنوز تنها امیدت برا توله دار شدن از یک گربه شریف تهرانی، منم و تا مساعد شدن اوضاع منتظر من می مانی.

دیشب که شکمم حسابی به قار و قور افتاده بود، وقتی که هوا تاریک شده بود از سوراخ اومدم بیرون و رفتم کنار صندلی های پارک لاله تا دلرحمین یه چیزی بندازن بلکه بتوانم دلی از عزا در بیارم! یکم اونطرف تر از سوراخ دو تا پسر جوون با لباسای مندرس یه گوشه روی نیمکت کز کردن. وقتی بهشون نزدیک شدم دیدم که بدجوری بوی حشیش میاد و هیچ چیزی هم تو بساطشون واسه خوردن ندارن.

یکیشون که پیرهن خاکستری به تن داشت تا منو دید، انگار که قاتل باباشو پیدا کرده باشه، بهم با لگد حمله ور شد: برو گمشو گربه خیابونی بی پدر و مادر.

من آهسته یک «میو» گفتم و کمی عقب تر رفتم. [زیرنویس: یعنی شما که پدر و مادر دارین چرا خیابانی شدین؟]

اون یکی که ده ماهی بود که صورتش رو نتراشیده بود و حسابی نشئه بود، گفت: امیر ولش کن بیچاره رو.. گناه داره.

امیر گفت: چی چی رو ولش کن؟ بهش حسودیم میشه آخه! دولت به فکر اینا هست به فکر ماها نیست!

ریش درازه گفت: شطور مگه؟

امیر گفت: مگه نشنیدی انژمن حمایت اژ حیوانات استان تهران می خواد اینارو عقیم کنه! باژ اونا یه انجمن دارن اژشون حمایت کنه! ماها شی داریم؟ انژمن حمایت از بیکاران؟! داریم؟؟ بهمون مقرری بیکاری می دن؟ اگه می دادن که به این روژ نمی افتادیم.

ریش درازه گفت: همون بهتر که ما انژمن حمایت نداریم داشی.. می خوای ما رو هم عقیم کنن داشی؟! ولمون کن بابا بژار به حال خودمون باشیم.

امیر گفت: آخه تو که معتادی، اون که به کارت نمیاد، بژار عقیمت کنن. عوژش دو سه روژ شیکمت سیر می شه. کلی کمپوت می دن بهت بخوری.

من یک «میو» ی تلخ گفتم: [زیرنویس: یعنی دلم برای شما جوانان مملکت می سوزد!]

من که کم کم بدبختی های خودم رو فراموش کرده بودم، برای این که بیشتر دلم ریش دار نشه ازشون فاصله گرفتم تا شاید از بقیه یه غذایی به ما برسه.

آره خلاصه! روزگار غریبی است ملوس! و آدمها موجوداتی عجیب و غریب تر! و تهران عجیب ترین شهر! وقتی موشها رو آزاد می گذارن و گربه ها رو می ندازن تو تور و می گیرن، آدم یاد شعر شاعر (سعدی) می افته که می گه: «این چه حرامزاده مردمان اند؛ سنگ را بسته اند و سگ را گشاده!».

شما هم اگر جای من بودید، این موش را مداوا نمی کردید تا نامه را به صاحبش، ملوس برساند؟

66 = 286 ؟!

طبق معمول به دلایل مختلف اینبار به دلیل عشق و حال در تعطیلات نوروز غایب بودم، ضمن تبریک سال نو به انتقادپذیران و ناپذیران محترم و غیرمحترم، و تسلیت حادثه زلزله لرستان به هموطنانمان، زابغر جدید را در سایت می زنم! ضمن اینکه عشق و حال سیزده به در ما هم طنز قشنگی بود که تا نیمه شب به طول انجامید و تفصیلات آن در زابغرهای آینده به استحضار شما خواهد رسید.

پریروز مسأله ای به دستم رسید که انصافاً آدمی (چه از نوع بامنطق و چه بی منطق) به سختی قادر به حل آن می باشد:

ساعت 2 بعدازظهر 11 فروردین 1385 – اخبار ساعت 14 صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران: بر اثر وقوع زلزله در استان لرستان، 66 نفر از هموطنانمان کشته شدند.

ساعت 2 بعدازظهر 11 فروردین 1385 – خبرگزاری کار ایران (ایلنا): بر اثر وقوع زلزله در استان لرستان، 286 نفر از هموطنانمان کشته شدند.

من این مسأله را به صورت زیر حل کردم؛ شما چطور آن را حل می کنید؟!!

(در حاشیه بازی استقلال-پرسپولیس) 

این داستان رو دیروز به طور اتفاقی توی یکی از جوب های تهران پیدا کردم که شاید بد نباشد شما هم آن را بخوانید...

پوزش: خوانندگان محترم، به علت آن که این ۲ برگ بر اثر بارون های پریروز تهران به شدت خیس شده بود، برخی از نوشته های آن بر اثر باران ناخوانا شده بودند که آنها را با "...." مشخص کرده ام.

امروز ساعت 8 شب 21 بهمن سال 1384. دیگه خسته شدم از بس جلوی دختر پسرای جوونو گرفتم و ازشون پول خواستم تا ولشون کنم. رفتم پست رو به «حاج عباس» که همیشه با من مهربون بود تحویل دادم، گفتم مامان خونه تنهاست باید برم حاجی.! حاجی هم گفت برو.

بعد از 1 ساعت چشم چرونی خودمو جلو در خونه دیدم و در رو باز کردم و به داخل حیاط رفتم. باسن مادرم که از زیر دامن گلدارش خودنمایی می کرد نظرمو به خودش جلب کرد. مامان داشت کفشای بابا رو جفت میکرد. خلاصه بعد از گفتن 10 تا استغفرالله به اتاقم رفتم.

نمی دونم چرا صحنه ای که 2 دقیقه پیش دیدم رو نمی تونم ندیده بگیرم. حالم بدجوری به هم ریخته. شروع کردم خودمو به در و دیوار مالوندن و هر دفعه که چشمم به عکس آقا (!!) می افتاد خجالت می کشیدم. خلاصه به هر طریقی بود خوابم برد.

صبح با صدای زنگ ساعتم که می گفت "تا خون در رگ ماست ..." از خواب بیدار شدم. وقتی برای رفتن به دستشویی خودم رو توی آینه دیدم مثل هرروز آرزو کردم که خدایا چی میشه هرچی زودتر ریش های ما هم در بیاد؟ موقع خوردن صبحونه، به مامان گفتم تو نمی یای راهپیمایی مگه؟ مامان گفت چون هیچکی خونه نیست باید  از خونه مراقبت کنه.

از مامان خداحافظی کردم و به سمت راهپیمایی بزرگ و باشکوه 22 بهمن که پر از در و داف و تیکه بود حرکت کردم.

خیلی خیلی بهم خوش گذشت. از عاشورا هم بهتر بود. به عنوان انتظامات پشت سر خواهرهای بسیجی راه میرفتیم و هر از گاهی خودمون را می مالوندیم بهشون تا این که متوجه شدم «حاج عباس» رو از صبح ندیدم.

با خودم گفتم شاید کسالتی برای «حاج عباس» پیش اومده باشه و شایدم یه طرف دیگه س. خلاصه ذهنمو مشغول کارای دیگه کردم و بعد از 3-4 ساعت بمال بمال و بخور بخور، به سمت خونه رفتم.

بوی عطر آشنایی تو کوچه موج می زد و هر چقدر که به خونه نزدیک می شدم، بوی عطر شدیدتر می شد.

کلید رو از جیبم در آوردم و در رو باز کردم. وارد حیاط شدم. وای!؟ یعنی چی؟ پوتین های «حاج عباس» رو پشت در خونه دیدم.......

از اونجایی که «حاج عباس» به گردنم از بچگی خیلی حق داشت، این مسئله رو نادیده گرفتم و این 2 صفحه رو فقط برای این می نویسم که خودم رو راحت کنم. این 2 صفحه رو از دفترچه خاطراتم پاره می کنم که هیچ وقت کسی نبیندشون و خودم هم بهشون بر نخورم.

(احیا شده توسط طنزنویس)

 -------------------------------------------------------------------

خوانندگان قضاوت کنند!

زابغر یک بچه چتی

اینترنتنامه انتقادی-فکاهی «زابغر» هر چند وقت یکبار عمل زابغر (=خالی کردن باد غرور دیگران همراه با صدا) را در مورد یکی از اشخاص و یا اقشار بزرگ یا کوچک جامعه ایرانیان اجرا خواهد کرد.

بدین صورت که گروه کاریکاتور، شعر و نویسندگی و ... این اینترنتنامه همواره همچنانکه گفته شد نقش خود را در انتقاد از دیگران به خوبی ایفا کرده و نمی گذارند که آنها دیگر از کمبود انتقاد ها بنالند.

گروه زابغر این بار گروه ویژه ای را برای این کار در نظر گرفته است. این گروه شامل افرادی می شود که به دلیل کمبود توجه و بیکاری (و به دلایل گفتنی و ناگفتنی دیگر) بیشتر اوقات خود را در چت می گذراند و عجیب است آنکه دیگران را تحقیر می کنند.

نمایشنامه و کاریکاتور زیر نمونه ای از یک روز پرحادثه و البته معمولی یکی از این گونه افراد، موسوم به مهدی بست ( مهدی بَست نخوانید) می باشد که توسط کادر اینترنتنامه زابغر مهیا شده است. (کاریکاتورهای ما را فقط با مهر استاندارد زابغر شناسایی کنید.)

امید است که مخاطبان محترم (و حتی غیرمحترم) لذت کافی را ببرند.

من ا... توفیق

(طنزنویس)

{سکانس اول: خانه مهدی، ساعت 9 صبح}

[ساعت حدوداً 9 صبح است، «مهدی» که از 5 عصر روز گذشته تقریبا بیشترین اوقات خود را به چت کردن گذرانده، در عالم میان خواب و بیداری (هپروت خودمان) به سر می برد که ناگاه با صدای مهیب اما آشنایی از خواب می پرد.]

·   مادر مهدی: مهدی، من دارم می رم خونه خاله... دست به کبریت نزن، اتاقتو هم تمیز کن، تلفن رو هم اشغال نکن تا من برگردم.

·   مهدی: چشم مامان!

·   مهدی (تو دلش، آهسته میگه): من که خاله نداشتم... اصلا به من چه هه..

[مهدی به محض اینکه مادرش پاش رو از خونه بیرون می ذاره، داد بلندی می زنده و به اتاقش که چسبیده به دستشویی هست میره...]

{سکانس دوم: اتاق مهدی، ساعت 9 و 5 دقیقه صبح}

مهدی سریع کامپیوترشو روشن می کنه و با اکانتی که دیشب قبل از خواب زودهنگامش(!) در قرعه کشی "تبیان" برنده شده، به اینترنت متصل می شه..

{سکانس سوم: یاهو مسنجر مهدی}

  مهدی لامپش روشن می شود، آندره فورا به او پی.ام می دهد

·   آندره (با هول و ولا): بیا به کمکت احتیاج دارم..

·   مهدی (با لحنی آمیخته به محبت): چی شده دادا؟

·   آندره: هی چی بیا کمک..

·   مهدی: اوکی..

[مهدی سریع به کیارش پی ام میده و از او تقاضای تعدادی پراکسی سبز می کنه، کیارش هم از آنجا که دل بزرگی داره بهش هرچی پراکسی داره میده، مهدی به زور موفق می شه 15 تا ویس بده..]

{سکانس چهارم: چت روم، ساعت 10 و 30 دقیقه صبح}

[مهدی تقریبا عقده خود را خالی کرده، ولی هنوز دلش پره. مهدی با لحنی غمگنانه داستان به دنیا اومدنش رو به زبون شعر در چت روم می خونه ..]

مهدی:

گویـــــند مرا چو زاد مـــــــــادر          اندوه زمانـــه در دل اندوخت

بیچاره برای خــــــــرج مـــامــا          ناچار اثاث خــــــانه بفروخت

از چادر کهنه ســــر خـــــویش          بهر تن من لــباس نو دوخت

با این همه چاه نفت، آن شب         تا صبح، چراغ ما نمیسوخت

بر چهره پدر ز شرم مـــــــــادر          از آتش فقر مشـعل افروخت

بدبخت به جای کسب دانــش         بر من هنر گــــدایی آموخت

[حضار داخل روم به طرز عجیبی می گریند، گویی عاشوراست...]

{سکانس پنجم، اتاق مهدی، ساعت 5 بعد از ظهر}

[همچنانکه مهدی مشغول صحبت کردن هستش، مادر مهدی در اتاق رو باز می کنه...مادر مهدی وارد اتاق می شود، مهدی با دستپاچگی میکروفون رو جمع می کنه..]

·   مهدی ( با پته پته): ما...ما..مامان ن ... مگه سر کار نبودی؟؟

·   مادر مهدی: کار؟؟! کدوم کار؟!

·   مهدی: هیچی... اونقدر بچه ها گفتن تو کار می کنی که باورم شد.. اصلا بی خیال

·   مادر مهدی: مگه بهت نگفته بودم اتاقتو تمیز کن؟ تلفن چرا اشغاله؟؟ لابد داشتی باز با اون دختره ی سلیطه (در اینجا مقصود همان سوگل می باشد) صحبت می کردی؟؟ وایسا بابات شب بیاد..

[مهدی به تته پته می افته...]

[مادر مهدی مضطرب بدون اینکه ادامه بده در رو می بنده]

{سکانس ششم، هال خانه مهدی}

مادر مهدی (تکیه به در داده و آه عمیقی می کشه): آخی.. نزدیک بود بفهمه ها، اکبر آقا خدا نکشتت، ساعت 10 صبح هم وقت بود که به من گفتی؟

{سکانس....؟!}

و بدین گونه روزها تکرار می شوند....

(طنزنویس)

سخن سردبیر

بیـــــــــا تا قدر یکدیگر بدانیم   به نیکی نام هم بر لب برانیم

اگر نقدی کنم مشکل نگیری   وگر شـوخی کنم بر دل نگیری

 طنز نویس

چرا؟

از آنجا که از بسیاری از دوستان و آشنایان شنیده ام که ایرانیان مردمانی بسیار انتقادپذیر هستند (یعنی تو میگی نیستن؟!) و گوشهایشان را تیز کرده اند تا نقدکی چند بشنوند بلکه بتوانند شباهنگام آسوده سر بر روی بالش بگذارند (آخیی.ی. آسوده بخواب که زین پس ما بیداریم)؛ بر آن شدم تا در این امر خیر آنان را یاری داده و با احداث این وبلاگ که خداوکیلی، جمعاً، سربست و روی هم رفته نانی به سفره تهی از نان ما اضافه نمی کند، آنان را در نیل به اهداف مقدسشان یاری دهم.

امید است که مخاطبان محترم (و به ویژه غیرمحترم) پس از این دیگر از کمبود انتقادات ننالند و با سوژه شدن همیشگی در این وبلاگ در قالب های گوناگون طنز، شعر، کاریکاتور و ... بتوانند آسوده بخوابند.

بازهم چرا؟ (وقتی که کنجکاوی به فضولی تبدیل می شود)

برخی از اشخاص از همین ابتدا بنا را بر این گذاشته اند تا با سوالاتشان به فنون و تاکتیک های ما گیر زیادی داده و مصرانه خواستار دلیل قانع کننده ی بهتری درخصوص ساخت این وبلاگ شوند.

این افراد خوش شانس نه تنها در زمره افرادی قرار خواهند گرفت که سوژه طنز این وبلاگ می شوند، بلکه پاسخ ویژه و جدیدی به غیر از پاسخ معمول "به تو چه هه" برای آنان درنظر گرفته شده که به استحضارشان می رسانیم:

«اگر این دسته روزی از من بپرسند که چرا این وبلاگ را راه انداخته ای؟

 می گویم به همه دلیل که نام سگم را "فضولو" گذاشته ام..

 و اگر بپرسند چرا نام سگت را "فضولو" گذاشته ای؟

 می گویم نمی دانم!»

زابغر؟

ناقلا... این که می گویم "ناقلا" برای این است که پس از چند دقیقه حشر و نشر، خوب شناختمت.. بعد از گیر دادن راجع به خود وبلاگ، حالا می خواهی به اسم وبلاگ گیر بدهی؟! الحق که عجب آدم گیری هستی؟! خوب است که من هم اول به خودت گیر بدهم، بعد هم به اسمت؟! ها.. اگر از اول طی می کردی که تا اینقدر فضول هستی، دیگر طرح دوستی با تو نمی ریختم، بلکه طرح دوستی با تو می ریختم.. می گویی چه فرقی دارد؟ حتما این دوستی با آن دوستی یک سری فرق هایی دارد دیگر ناقلا..

دکتر محمد معین (آخر کسی نفهمید که "محمد" فرهنگ لغترو نوشت یا "معین"؟) در فرهنگ لغت خود، واژه "زابغر" را عیناً از «برهان قاطع» ابن خلف تبریزی (احتمال می رود که وی از آن ترک های ناخلف بوده که در پیدایش جوک های امروزی سهم بسزایی داشته است) دودر کرده که شرح آن به قرار زیر است:

«زابغر بر وزن "تیرتَپَر"، آن باشد که کسی دهان خود را پر از باد کند و دیگری چنان دستی بر آن زند که باد از دهان وی با صدا بیرون بجهد»

من نمی دانم که ناخلف تبریزی، این لغت را دقیقا از کجایش درآورده(؟) ولی دانستن آن زیاد توفیری ندارد. زیرا آنچه اهمیت دارد این است که ایشان به هر زحمتی شده لطف کرده اند و این لغت را از خود استخراج کرده اند تا.... (بقیه در پشت صفحه)

(طنزنویس)